آشنایی با داروخانه

گاها شنیده می شود که برخی افراد داروخانه را مغازه داروفروشی و داروساز را داروفروش می نامند. باید گفت که اگر کسی اندک آگاهی از رشته داروسازی و خدماتی که داروسازان به عنوان در دسترس ترین اعضای تیم پزشکی ارائه می دهند، داشته باشد هرگز دکتر داروساز را داروفروش خطاب نمی کند. داروسازان که گردانندگان اصلی داروخانه ها هستند با در اختیار قرار دادن اطلاع ارزشمند در زمینه نحوه مصرف بهینه داروها و اشکال دارویی خاص، دوز مناسب، جلوگیری از تداخلات خطرساز دارویی و به حداقل رساندن عوارض دارو نقش بسیار موثری در تکمیل درمان بیمار به عهده دارند.

اگرچه داروخانه نیز مانند بسیاری از فروشگاه ها امکان خرید اقلام خود که شامل دارو و فراورده های آرایشی-بهداشتی می باشد، را برای مراجعان فراهم می کند، تفاوت قابل ملاحظه ای میان داروخانه و سایر محل های فروش وجود دارد. داروخانه ها بخشی از زنجیره درمان هستند و هر گونه فروش اقلام دارویی در این مکان باید مبنای علمی داشته باشد. به عبارتی خرید در داروخانه ها صرفا بر اساس توان خرید فرد و اراده او در انتخاب هر شکل دارویی صورت نمی گیرد، چه بسا مراجعه کننده درخواست خرید اقلامی از داروها را داشته باشد ولی بر مبنای مقررات حاکم بر فروش داروها و اطلاعات فنی داروساز به وی اجازه خرید داده نمی شود. یا حتی گاها نسخ پزشکی به دلیل تشخیص خطای پزشکی در آنها به مطب پزشک ارجاع داده می شود و اصرار بیمار مبنی بر خرید دارو نتیجه ای نخواهد داشت. به هر حال خرید دارو در داروخانه و فروش آن به بیمار در وهله اول بر اساس معیار های حاکم بر نظام سلامت در نظر گرفته می شود و بر خلاف نظر بسیاری افراد معامله و تجارت در اینجا نمی تواند هدف اصلی قرار بگیرد.

در واقع داروخانه “مطب دکتر داروساز” تلقی می شود که در آن عرضه اقلام دارویی در کنار نظارت دقیق و ارائه خدمات دارویی و مشاوره صورت می گیرد و فروش دارو تنها در صورت عدم مغایرت با قوانین دارویی که همه در جهت تضمین سلامت افرادست، انجام می شود.

البته در این میان متاسفانه هستند داروخانه هایی که گاها به راحتی اقلام دارویی از هر نوع را در اختیار مراجعان قرار می دهند و نقش محوری داروساز در این داروخانه ها به مراتب کمرنگ تر دیده می شود. اما با این حال بسیاری داروخانه در کشور ما سختگیری های لازم در فروش اقلام دارویی را آنطور که باید از خود نشان می دهند. داروخانه حریم داروساز است و نباید به آسانی بگذارد که داروها در اختیار افرادی که فاقد نسخه پزشکی هستند قرار گیرد. به عنوان مثال مقاومت داروخانه در برابر فروش بدون نسخه یا خارج از عرف داروهای آنتی بیوتیکی به راحتی می تواند در جامعه نمود داشته باشد. هر چقدر در جامعه ای قوانین سخت گیرا

نه تری در تحویل این دارو ها به مراجعان وجود داشته باشد (بدون نسخه پزشک)، احتمال بروز مقاومت های میکروبی اکتسابی در آن جامعه به همان نسبت کاهش می یابد.

امید است که داروسازان در فروش داروها و ارائه مشاوره های دارویی مناسب، سخت گیری های لازم را مطابق با مقررات تدوین شده در معاونت دارو وغذا همواره مد نظر داشته باشند.